Een nieuw idee, doe het maar

afbeelding van Inemarie Dekker Inemarie Dekker Aantal keren gelezen: 2,404 Reis

Aan iets nieuws beginnen is leuk. Je krijgt er energie van, je ontmoet mensen die je nog niet kent en je ziet mogelijkheden. Tegelijkertijd is het spannend want wordt jouw idee wel zo goed als je voor ogen hebt? Wat doe je met kritische reacties? En hoe ga je om met dat stemmetje dat zich afvraagt: gaat het allemaal wel lukken?

Zo verging het ons in elk geval bij de start van De Verhalenmakers. Het is ontzettend leuk om plannen te bedenken en uit te proberen. Om al die mooie initiatieven in je eigen stad te leren kennen. Om jezelf bij te scholen in storytelling, Drupal en sociale media marketing maar het ging niet altijd vanzelf. We hadden een goed idee (dachten we) maar hoe we precies moesten uitwerken dat wisten we niet. Laten we het maar gewoon gaan testen, zeiden we tegen elkaar.

Afgelopen zomer gingen we daarom op pad met een eenvoudige website en een plan. We zijn het gewoon gaan doen: verhalen maken met Haarlemmers. De feedback was af en toe verpletterend maar veel van de mensen die wij op netwerkbijeenkomsten spraken waren enthousiast. Dat heeft tot nieuwe beslissingen, ideeen en kansen geleid. En nu? Nu staat er een website met betere verhalen en hebben we veel meer focus aan weten te brengen. Het laatste verhaal is inmiddels door 3.000 mensen op Facebook gezien en de eerste offerte is goedgekeurd. We zijn er nog lang niet, dat weten we maar we zijn in ieder geval onderweg.

Op een dag staan ze voor je neus: de kartonnen verhuisdozen, iets te vol gepropt met cassettebandjes en schoolschriften. Ooit wenste je dat alles bleef. De spullen zijn gebleven, hun waarde is veranderd. Het schrift van de hogere klas op de basisschool bevat vrije tekst. Het zijn niet de verhalen die je hebt geschreven, maar de herinnering van het lege blad dat je hoopte vol te krijgen met dat wat anderen niet hadden bedacht en uitgevoerd. Nog steeds wens ik te schrijven wat anderen niet schrijven, in woorden te vatten wat anderen wel kennen maar niet als zodanig kunnen duiden. Lang heb ik gedroomd van een naam als dichter, tekstschrijver, recensent. Bedoeld om het leven iets rijker te doen zijn. Aan anderen vertelde ik tegelijkertijd dat ik graag onder de mensen ben, moeilijk stil kan zitten. Kort geleden heb ik besloten mij in mijn vrije tijd ook meer naar buiten te richten. Ondersteunen bij klusjes op school, deelnemen aan buurtactiviteiten en soms stiekem observeren wat er gebeurt. Mijn zoon geeft het goede voorbeeld. Hij gaat volledig op in zijn eigen ding, maar wil het doorlopend delen met anderen. Wellicht moet je op het juiste moment op jezelf gericht zijn, op het juiste moment sociaal. Of, nog beter, die twee kanten moeiteloos afwisselen, de kunst van het zijn.

Het grindpad naast de oude fabrieksloods knerpte onder mijn autobanden. Ik startte voor de laatste keer de CD met “Let me entertain you” van Robbie Williams en neuriede de baspartij mee.  Achterin de auto ligt mijn Fender Precision basgitaar die 15 jaar op onze stoffige zolder had gestaan. Toen in de tachtiger jaren  mijn funkrockband uit elkaar was gevallen had ik het helemaal gehad met muziek maken. Vele jaren later,op mijn 50e verjaardag kwamen een aantal muzikale vrienden op mijn feestje spelen  en heb ik een paar setjes meegespeeld.  Dat ging niet slecht en ik besloot  om mij oude hobby weer op te pakken. Omdat er geen draagvlak was om met mijn vrienden weer een band te beginnen besloot ik te reageren op een advertentie van een doorstartende band uit Den Haag/Leiden die een bassist zocht. 

Ik parkeerde mijn auto naast de popbunker, pakte mijn basgitaar van de achterbank en liep met mijn muts op naar de bar aan het eind van de gang. Een man met oorringen en tattoos vroeg of ik koffie wilde Even later kwamen er allemaal mensen binnen  met instrumenten, als laatste een Indische jongen met haar tot op zijn schouders. Hij was de drummer van de band die de advertentie had geplaatst. Wij wisselden wat muzikale ervaringen uit, gelukkig vroeg niemand naar mijn leeftijd. Tijdens de auditie bleek al snel dat  ik een goede klik had met de drummer. Wij studeerden snel meer repertoire in en ik bedacht de naam van de band: ‘Villa Rocka’.Wij hadden veel optredens op bruiloften, bedrijfsfeesten en festivals . Na een aantal wisselingen van bezetting viel  Villa Rocka helaas uit elkaar . Daarna heb ik lesgenomen en speel ik nu met veel plezier  in drie bands.

Frits

Publicatie Datum: 
vrijdag, mei 20, 2016 - 09:26
Ook zin om te schrijven?
Wanneer droomde jij over nieuwe plannen of begon je aan iets nieuws? Hoe ben je begonnen? Of wat hield je tegen om te beginnen? Geef je emailadres door aan info@verhalenmakers.com en je ontvangt een uitnodiging voor dit verhaal. Schrijf dan ca. 1 alinea met daarin jouw verhaal en upload bij je verhaal een foto van jezelf.
afbeelding van Inemarie Dekker
Inemarie Dekker
Inemarie (co-founder De Verhalenmakers) heeft bijna tien jaar ervaring met projectontwikkeling, het vinden van bijbehorende financiering en communicatie voor (non-)profits in Nederland, India en verschillende landen in Afrika. Ze is een ondernemende verbinder en gedreven om sociale impact te bereiken in haar werk.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een project met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina