Een wandeling

afbeelding van Henny Hofsté Henny Hofsté Aantal keren gelezen: 2,668 Real Life

Als een kind de logica zoekt in de losse handen van zijn strenge vader. En mij met een gebroken hart en nare herinneringen achterlaat…..

Tijdens een pauze, veroorloofde ik mij een wandeling door het plaatselijke recreatie park, terwijl ik zit te genieten van een sigaretje, wegmijmerend met mijn gedachten word ik wreed verstoord door een klein jongetje van ongeveer 6 jaar. Na mij langdurig bekeken te hebben waagt hij het tenslotte om naast mij te komen zitten. Eenmaal die stap genomen voelde het kereltje zich volledig meester van de situatie.

Bent u alleen, meneer? vroeg het ventje. Waarop ik hem vertelde dat ik inderdaad alleen was gekomen om eens rustig te kunnen genieten van alle dingen om mij heen. Dat doe ik ook veel, meneer. Ik heb u hier nog nooit gezien, klopt dat? Ik jou ook niet, antwoordde ik hem. Dat kan wel kloppen, meneer, want ik verstop mij altijd. Niemand hoeft mij toch te zien als ik dat niet wil.

Oh? zei ik op vragende toon, en waarom dan wel. Omdat ik veel nadenk, meneer, over dingen die ik niet begrijp . . . . . ... maar u bent al heel oud, dus dat snapt u toch niet. Heeft u kinderen? Ja, antwoordde ik, eentje. Heeft u die wel eens een klap gegeven? lk keek verbaasd naar het kereltje en vroeg waarom hij dat wilde weten. Nou zomaar, mijn vader slaat mij wel hoor, mijn moeder krijgt er ook wel es eentje van hem. Kijk, meneer en dat begrijp ik nou niet, tegen mij zegt hij altijd dat ik het verdien.

O, zei ik, en doe je dat dan ook? vroeg ik hem. Ik denk het wel, maar mijn moeder is nooit vervelend, dus die verdient het niet. Laatst kwam mijn vader thuis met een blauw oog, toen ik hem vroeg of hij soms ook vervelend was geweest, werd hij heel stil. O, zei ik weer, want wat zeg je anders tegen zo’n kereltje, die alle zorgen van de wereld over je uit stort.

Ja meneer, hij werd heel stil wel een heel uur lang, toen nam hij mij op zijn schoot en plotseling huilde hij dikke tranen. Toen wist ik het. Hij was vervelend geweest, want ik huil ook altijd als ik vervelend ben geweest. Ja, ja, zei ik maar, en dacht aan mijn eigen jonge jaren.

Het is nu al drie dagen terug en weet u, mijn vader heeft mijn moeder en mij niet meer op ons donder gegeven. Dat is mooi jongen, antwoordde ik hem. Als ik later ook voor mijn kinderen moet zorgen zal ik ze nooit slaan, vervolgde hij zijn verhaal, want als je alleen in het park zit dan voel je weer de klappen die je kreeg. lk weet het jongen, antwoorde ik hem, en dacht, soms is er geen verschil tussen een kereltje van 6 jaar en een kerel van 63 jaar.

 

 

Leave a comment.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina