"Hoe gaat het met je?"

afbeelding van Mariette Peperkamp Mariette Peperkamp Real Life Datum: Aantal keren gelezen: 2,758

Vandaag is het precies een maand geleden dat mijn vader is overleden. “Hoe gaat het met je?” vragen mensen me. Eigenlijk weet ik het niet. Het is vooral onwerkelijk. Verstandelijk weet ik dat hij er niet meer is, maar het voelt alsof hij nog heel dichtbij is. Dat is fijn. Het afgelopen jaar gingen we heel intensief met elkaar om en niet meer alleen omdat we elkaar graag zagen. Het werd pure noodzaak.

Mijn vader was een echte helper, die nu zelf geholpen moest worden en dat vond hij verschrikkelijk. Het begon met kleine dingen. Of ik even een brief op de bus wilde doen of iets buiten in de groenbak wilde weggooien. Toen hij me vertelde dat hij met de auto naar de vuilnisbak 50 meter verderop reed om de vuilniszak weg te gooien, begreep ik de ernst van de situatie. Mijn vader was moe en hij bleef moe.

Natuurlijk waren daar redenen voor. In 2015 werd hij meerdere malen opgenomen voor blaasklachten. Ziekenhuis in en uit, onderzoek zus en onderzoek zo. Nooit zal ik vergeten dat hij huilend, op de eerste hulppost, bekende dat hij de mantelzorg voor mijn moeder niet meer kon opbrengen. Ik zag de moedeloosheid in zijn ogen. Hij vond het heel moeilijk om toe te moeten geven dat het niet meer ging.

Gelukkig kwam er thuiszorg; ze helpen mijn moeder met opstaan en naar bed gaan en alles wat daarbij komt kijken. Een zorg minder voor mijn vader, maar nu begon voor mijn broer, zus en mij de zorg voor onze beide ouders. En mijn hulpbehoevende moeder moest ook steeds meer doen, waardoor ze haar arm en been overbelastte. Wat een verdrietige periode.

Mijn vader bleek een lekkende hartklep te hebben, die vervangen moest worden. Tijdens een van de vele voorbereidende onderzoeken ontdekten de artsen een paar plekken op zijn longen. Dat was longkanker, die eerst behandeld moest worden. Met speciale inkt werden de te bestralen gebieden op zijn buik gemarkeerd. We hebben samen nog gelachen om het prachtige kunstwerk op zijn buik.

Afgelopen zomer brachten we veel tijd door in het VU, waar de onderzoeken en bestralingen plaatsvonden. Ik was onder de indruk van de afdeling, de medewerkers en de patiënten. Iedereen probeert er maar het beste van te maken, wat moet je anders? Zo ook mijn vader. Was hij op de heenweg in de auto nog zenuwachtig en een beetje stil. Eenmaal geholpen, reed hij op zijn scootmobiel lachend de behandelkamer uit, verhalen vertellend over de reizen die hij had gemaakt. Wat was ik trots op hem en wat kreeg ik door zijn houding veel hoop op herstel.

Had ik al verteld dat hij naast een helper, een echte reiziger en verteller was? Samen met mijn moeder heeft hij de hele wereld over gereisd en hij heeft mij aangestoken met het reisvirus. Ik moet je zeggen; er zijn vervelendere virussen. Nu hij zelf niet ver meer kwam, wilde hij alles horen over mijn tripjes.

Drie maanden na de bestraling vertelde de longarts dat het er goed uitzag. De plekken op zijn longen waren geslonken en littekens geworden. Een vreugdemoment. De behandeling in drie delen aan zijn hartklep kon beginnen. Dat lukte niet in een keer, want de conditie van mijn vader was daarvoor te slecht.

Mijn vader heeft slechts een van de drie operaties voor het vervangen van de hartklep ondergaan. Tijdens een nieuwe controlescan bleek de longkanker uitgezaaid teruggekomen. Voor mijn vader was dit een breekpunt. Hij was uitgeput en kon dit niet meer aan. Negen dagen na dit afschuwelijke bericht, is hij in zijn vertrouwde omgeving overleden. Mijn vader (82 jaar) is aan zijn laatste reis begonnen.

Hoe het met mij gaat? Ik heb er vrede mee, maar mis hem verschrikkelijk.

Comments (1)

afbeelding van Anouk Fonteijne

Anouk Fonteijne (niet gecontroleerd)

March 2, 2017, 7:47 am -
Comment: 
Jeetje Mariette, wat een verhaal. Heel moeilijk he als je ouders ouder worden. Fijn dat jij zo mooi kunt schrijven, denk dat dat wel helpt met verwerken. Heel veel sterkte en groeten en je zus en moeder XX Anouk

Leave a comment.

afbeelding van Mariette Peperkamp
Mariette Peperkamp
Tekstschrijver en interviewer met speciale interesse in mensen en hun gedrag. Wat beweegt hen om te doen wat ze doen?

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (1 year ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (2 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (2 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (2 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (2 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina