Hond gevonden in Haarlem

afbeelding van Mariette Peperkamp Mariette Peperkamp Real Life Datum: Aantal keren gelezen: 925

Het is tegen vijven als ik met mijn auto de Waarderpolder inrijd voor een bijeenkomst. Er staat een file bij het stoplicht en mensen popelen om naar huis te gaan. Ik baan me een weg door de drukte en parkeer mijn auto bij het gebouw waar ik moet zijn. Als ik uitstap, waait de koude wind dwars door mijn nylons en veel te dunne jurkje. Huiverend spoed ik mij naar de ingang, waarvoor het een drukte van belang is. Het bedrijfsverzamelgebouw loopt leeg, mensen stappen in auto’s en twee jongemannen staan te praten bij een scooter. Er scharrelt een hond met hele mooie ogen tussen de mensen door.

Ik spreek een van de jongens aan. “Wat een mooie hond hebben jullie,” zeg ik. “Die hond is niet van ons, hij loopt hier helemaal alleen,” antwoordt hij. Ik vind het verontrustend en zij ook. Ik bekijk de hond nog eens goed. Hij merkt dat direct, kijkt mij aan en komt knuffelen. Hij duwt zijn snuit tegen mijn been met panty (laddergevaar). Het is een soort husky, maar dan een flink stuk kleiner en blijkbaar ook minder eenkennig. Wat een ongelofelijk knap beestje.

Hij gaat zitten als je dat vraagt, maar hij is ook onrustig. Ik aai hem over zijn kop en kroel hem door zijn dikke vacht. ‘Jij vindt mij lief, dan vind ik jou ook lief,’ lijkt hij te denken. We zijn bevriend, zo snel kan dat gaan met een hond.

De hond loopt heen en weer en de situatie is levensgevaarlijk. “Ik ga even in mijn auto kijken of ik iets kan vinden om hem mee vast te houden,” zeg ik. Een van de jongens besluit de dierenambulance bellen, een heel goed idee. Als ik naar de auto loop, wil de hond met mij mee. Ik stuur hem terug en hij luistert.

Koortsachtig denk ik aan wat er in de kofferbak van mijn auto ligt. Allemaal handige spullen natuurlijk, zoals laarzen voor in het bos, boodschappentassen, ijskrabbers, een plaid, pakken koffiecups (don’t ask me why) en zelfs een eeuwenoud wasrekje van vriend z’n overleden oma (nostalgie of zo). De knijpers zitten er nog aan.

Ik kies een stevige plastic boodschappentas, scheur hem met enige moeite doormidden en rol hem op. Dit moet werken. Op mijn hakken (ja, ja!) wiebel ik terug naar de jongens. Samen wurmen we het plastic door de ijzeren ring van zijn tuigje. Nu is er in elk geval meer grip op de hond. De hond heeft een fraai tuigje om en de jongen weet: “Dat kost wel honderd euro zo’n ding.” Hij heeft ook een hond en ik geloof hem. Dit is geen hond die uit de auto is gezet. Hij is per ongeluk zijn baasje kwijt geraakt en wil zo snel mogelijk naar huis.

“Over een kwartiertje komt de dierenambulance,” vertelt de jongen die heeft gebeld. “We wachten tot ze hem komen halen.” Goede jongens zijn het! Ik aai de hond nog een laatste keer en moet dan de warmte van het gebouw opzoeken. IJskoud heb ik het en bibberend stap ik door. Binnen voel ik me schuldig; het zal toch wel goed zijn gekomen? Het houdt me bezig en ik probeer mijn verhaal aan andere mensen te vertellen. Niemand toont interesse; zaken doen en zichzelf op de borst kloppen, lijken hier belangrijker. Gelukkig is er nog een mooi programma, dat mij alles doet vergeten.

Pas drie uur later loop ik weer richting mijn auto. Ik sta even stil op de plek, waar het verhaal zich afspeelde. Het voelt rustig en ik vertrouw erop dat de lieve hond in zijn eigen mandje ligt te slapen.

Leave a comment.

afbeelding van Mariette Peperkamp
Mariette Peperkamp
Tekstschrijver en interviewer met speciale interesse in mensen en hun gedrag. Wat beweegt hen om te doen wat ze doen?

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (1 year ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (2 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (2 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (2 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (2 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina