Ik ben vandaag een engel

afbeelding van Ferdinand Pronk Ferdinand Pronk Aantal keren gelezen: 2,226 Real Life

De zon nodigt me uit om lekker met een wijntje voor m'n huis te gaan zitten. Daar een uurtje doorbrengen heeft wel wat: er komen veel mensen langs, zodat er veel te kijken is. Er nadert een oude dame, stap voor stap achter haar rollator. Ze draagt een nette groene jurk met een beige vestje en heeft goed schoeisel aan haar voeten. Haar tasje ligt in het rollatormandje. Het lijkt haar moeite te kosten om de begroeting van mij en mijn lief te beantwoorden. Ze verdwijnt richting AH.

Er komt een onzekere man voorbij. Gezien zijn rugzak, hoed, degelijke schoenen en verdere outfit een toerist. Hij heeft een kaartje van Haarlem in zijn hand en kijkt vertwijfeld naar het straatnaambordje naast ons huis. Met ‘Vestestraat’ kan hij niet veel. Hij vraagt de weg naar de Jopenkerk. We verwijzen hem naar het gebouw twintig meter verderop. Er komen wat buren langs. Buurman heeft wel zin in een wijntje, maar hij is net gebeld door Woodstone dat er een tafeltje vrij is, dus graag een andere keer.

We lezen een hoofdstuk en zien het oude vrouwtje terugkomen. In het rollatormandje ligt een wit boeketje en een zakje waarvan we niet kunnen zien wat er in zit. Ze loopt nog langzamer dan daarnet en ik fluister dat ik de tijd ga opnemen die het haar kost om de 5 meter brede Vestestraat over te steken. Ik heb in mijn hoofd al tot 5 geteld, maar ze is nog niet halverwege. Sterker nog, ze valt stil.

“Wilt u mij een stukje duwen”, vraagt ze. Dat willen we met plezier doen, maar we snappen niet goed hoe dat duwen in z’n werk gaat. Gaat zij op de rollator zitten en duwen wij? Ze legt uit wat de bedoeling is: als we haar wat steun in de rug geven, is ze erg geholpen.

Ik loop met haar de 100 meter tot het eind van de straat. Dat geeft ons ruim de tijd voor een goed gesprek. Ik troost haar met de mededeling dat iedereen nogal uitgeput is met dit weer. En we vinden allebei dat de stevig gekoelde AH ongeveer de prettigste plek is om op dit moment te bivakkeren. Ze is zo lief om te zeggen dat ik een jonge man ben en ik vertel haar dat ze met haar 91 jaar vergeleken met mijn moeder nog maar een jonkie is, want die is 92. “Ach, is ze nog goed?”, wil ze weten. Ik vertel haar dat mijn moeders geheugen het niet meer doet. “Wat jammer dat ze niet meer bij is”, vindt ze.

“Ik heb een troostgebakje gekocht”, zegt ze. “Eigenlijk zou ik met mijn vriend uit eten gaan, maar het restaurant belde dat het binnen 28 graden is. Daar kunnen we niet meer zo goed tegen, dus we gaan een andere keer. Maar nu zie ik mijn vriend de hele avond niet. Vandaar dat gebakje.”

Ze wijst haar huis aan, nog een meter of 30 naar links. Ik bied aan nog even mee te lopen. Het blijkt een enorme opluchting te zijn: “Dan bent u vandaag een engel, vertel dat maar aan uw vrouw.” Ze geeft me de huissleutel. “Zet de deur maar even op de haak, anders valt ‘ie dicht.” Ik til de rollator naar binnen terwijl zij steun vindt bij de handgrepen. Zo kan ze de drie treden naar de ingang beklimmen. Ze bedankt me. Ik zie op een bordje dat haar hofje op Open Monumentendag vrij toegankelijk is. We spreken af dat ik dan even langskom.

Comments (2)

afbeelding van Marianne Mathijssen

Marianne Mathijssen (niet gecontroleerd)

September 6, 2017, 12:18 pm -
Comment: 
Prachtige verwoord deze ontmoeting Freek. Alleen is "vrouwtje" betuttelend of was zij klein? Doe er je voordeel mee!
afbeelding van Ferdinand Pronk

Ferdinand Pronk (niet gecontroleerd)

September 6, 2017, 1:06 pm -
Comment: 
Hallo Marianne. Leuk dat je het een mooi verhaal vindt. 'Vrouwtje' is zeker niet betuttelend bedoeld. Integendeel. Ze was 'gewoon' lief, klein, beetje gebogen, breekbaar.

Leave a comment.

afbeelding van Ferdinand Pronk
Ferdinand Pronk
Ik ben pas sinds eind 2015 officieel inwoner van Haarlem. De liefde bracht me vanuit Deventer naar deze (ook) mooie stad. Ik ben nog lekker aan het inburgeren, onder andere door veel om me heen te kijken en me in allerlei netwerken te storten. Ik schrijf veel over wat me opvalt en wat ik meemaak. Dat doe ik graag: schrijven is zowel mijn hobby als mijn vak. Ik heb een eigen communicatiebureau: PronkScriptum.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina