Kranige jongen

Michael Struis Aantal keren gelezen: 1,546 Historie

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Ik ben in een verkeerde tijd geboren. Bouwjaar 1960 was net na de grote naoorlogse wederopbouw en heb dus vanaf de zijkant moeten toekijken. Op school blonk ik niet uit in exacte vakken. Het zag er al vroeg naar uit dat ik niet met mijn handen mijn brood ging verdienen.

Ik kijk naar de foto’s van Figee. Jonge mannen in het zwart staan nietig en nederig naast grote ijzeren kranen. Fabriekshallen, kades en water. Enig gevoel voor romantiek kan mij niet worden ontzegd, dus gaat onmiddellijk de fantasie met mij aan de haal.

Het is 1947 en als jonge, gezonde Haarlemmer meld ik mij bij de burelen van Figee. Mijn eerste contract, 5 dagen van 7.00 tot 16.00 en op zaterdag van 7.00 tot 12.00. Op zondag absolute rust! “Begin maar met schoonmaken.” Maar waar moet je beginnen? Een hal zo groot als een paar voetbalvelden. Overal het lawaai van dreunende machines, van hamers op staal. “Pas op!! Kijk uit, sodemieter op met die emmer!” Het sop loopt al langzaam over de smerige vloer naar een rooster.

Ik loop tussen de machines naar de kade. Kijk naar grote kranen; het lijkt wel alsof ze een ritmisch dansje maken. Aan de kade liggen een paar schepen. Ik spring op goed geluk en kom hard neer op het scheepsdek. Niemand heeft oog voor mij. Iedereen is bezig met sjouwen, met lossen en overal wordt geschreeuwd. Met pijnlijke enkels strompel ik naar een rustig plekje en daar……daar val ik in slaap.

“Wat mot dat daar……we hebben een verstekeling aan boord.” Ik schrik wakker en kijk om mij heen. We varen op het Noorzeekanaal richting de Amsterdamse havens. Ik krijg een kommetje soep en wordt ergens diep in de haven van boord gezet omsingeld door zeeschepen. Maar ik ben een kranige jongen en zet het op een lopen. Urenlang loop ik door het havengebied en net op het moment dat ik bij Sloterdijk op een oude stoomtrein richting Haarlem kan springen, gaat er ergens in de verte een digitaal piepje. Een soort van wekker. Ik stap uit mijn droom, kleed mij aan en stap vervolgens op de fiets richting mijn……kantoor.

Geen kranen, geen schepen, geen bokkende machines……het blijft bij nostalgie en dat is misschien wel beter zo!

 

 

Beeld: Gemeente Haarlem en MNRgroep

Leave a comment.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (4 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (4 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (4 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (4 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina