Verdwaalde zwaan

afbeelding van Mariette Peperkamp Mariette Peperkamp Actualiteit Datum: Aantal keren gelezen: 1,118

Er is commotie achter ons huis, want er loopt een zwaan op de weg. Auto’s toeteren, maar de zwaan trekt zich er niets aan. Hij waggelt op zijn gemak naar de middenberm met gras en blijft staan. Zijn lange hals krult in zijn nek en hij besluit zich op te poetsen. Levensgevaarlijk, want dit is een doorgaande weg met bussen.

Wat te doen? Een optie is de dierenambulance bellen. Maar ja, voordat die hier is, kan er een ongeluk zijn gebeurd. Er is geen tijd om lang te denken, zo besluit ik. Eerst de hond, die ik aan het uitlaten was, naar binnen doen. Hond vindt de zwaan interessant en het kost moeite haar binnen te krijgen. Het is de hoogste tijd voor actie. Ik neem een fleecedeken mee naar buiten. De zwaan staat nog op de middenberm.

Met de deken open voor me, loop ik rustig richting de zwaan. Ik besef dat het een belachelijk gezicht moet zijn geweest. Gelukkig is er even weinig verkeer. Als vanzelf begin ik te praten tegen de zwaan. Eigenlijk net zoals ik tegen mijn hond doe. “Loop maar door. Rustig lopen.” Er komt zowaar beweging in. Ik probeer niet te denken aan alle verhalen die ik over zwanen heb gehoord. Want ze schijnen je met hun vleugels een gebroken arm te kunnen slaan en wist je dat ze bijten?

‘Nou, deze zwaan niet,’ houd ik mezelf voor. Hij hapt wel een beetje naar het kleed. Van de spanning laat hij een witte plas ontlasting vallen. Ik stap er precies op tijd overheen. Hij heeft zijn dikke wiebelkont naar mij toegekeerd en wandelt. Dit gaat goed. Rustig laat hij zich door mij en het doek leiden richting de sloot, zo’n honderd meter verderop. Eerst nog een stukje over de berm en daarna steken we over.

Imposant zo’n grote zwalkende zwaan voor me en ook zo dichtbij. Ik kan zijn plakkende voeten horen, wat een raar geluid. Plakvoet voor plakvoet loopt hij over het asfalt naar de stoep. Daarna over een uitrit bij het bejaardenhuis (spannend!) en naar het grasveld naast de sloot. Eenmaal bij het gras aangekomen, lijkt hij de weg te herkennen. Hij kuiert rechtdoor naar beneden en glijdt gracieus de sloot in. Wat is de natuur toch mooi.

Leave a comment.

afbeelding van Mariette Peperkamp
Mariette Peperkamp
Tekstschrijver en interviewer met speciale interesse in mensen en hun gedrag. Wat beweegt hen om te doen wat ze doen?

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een sociale onderneming met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

Twitter

RT @JetPeep: Wat moet een stadse puber nu op het Franse platteland. Saai? Integendeel. Lees zijn avontuur https://t.co/JjsrpPC1w5 https://t…
De Verhalenmakers (1 year ago)
Tnx @CarienTouwen voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd op https://t.co/UX4u38lwNw. Kom maar door met die mooie verhalen!
De Verhalenmakers (2 years ago)
Tnx @HaarlemseZaken voor de publicatie over de #verhalenwedstrijd. Kom maar door met die mooie verhalen! https://t.co/12HeDI8DRf
De Verhalenmakers (2 years ago)
Yes! https://t.co/ytcegbvBAv
De Verhalenmakers (2 years ago)
Mooi begin van een nieuw #verhaal https://t.co/6aPxB6LDjH
De Verhalenmakers (2 years ago)

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina