Wonen in een lekker buurtje is onbetaalbaar

Brigitte Kool Aantal keren gelezen: 2,146 Real Life

Al twee jaar twijfelen we of we gaan verbouwen of verhuizen. De belangrijkste reden voor verbouwen is dat we in zo n leuke buurt wonen en niet weg willen. De Indische Buurt Zuid, de buurt waar de touwtjes uit de deur hangen, waar lenen en delen ook zonder Peerby gebeurd en waar wij ons echt thuis voelen. De reden voor verhuizen is meer ruimte. Want met inmiddels 3 kinderen meer, is een ruimer huis met voor ieder kind een eigen kamer een heerlijk vooruitzicht. We maken tig verbouwingsplannen en bekijken evenveel huizen op Funda en soms ook in t echt.

En dan, in de hectiek van de overspannen huizenmarkt gaan we serieus op zoek. Maanden lang draaien we om een huis wat maar niet verkocht raakt terwijl andere huizen die we bekijken binnen een dag van status "te koop" naar "verkocht" veranderen. Dat onverkochte huis heeft vooral zorg, liefde en een goede aannemer nodig. Kunnen we dat betalen? Wat als er nog van allerlei gebreken naar boven komen? Maar het heeft wat, we blijven er maar over dagdromen. We hakken net voor de kerst te knoop door: we gaan verhuizen, naar de Bomenbuurt, één wijk verder, 5 min fietsen.
Vier weken later is onze eigen huis ook verkocht. Heerlijk!

En nu dringt t ook echt tot ons door: we gaan weg. Echt weg. Een andere wijk, andere mensen.
En wat krijgen we terug? Is die buurt wel sociaal? Zijn de geboren muggen echt stug? Als ik na een borrel met de huidige buurt een fotoboek overhandigt krijg van 8 jaar lol en gezelligheid in de Atjehstraat, heb ik een serieuze brok in mijn keel. Geven we dit op? Wat zijn we aan t doen?

Na 3 weken klussen is t dan ineens zover. De zondagochtend waarop we zo n 10 nieuwe buren om ons heen hebben uitgenodigd voor stof, puin en koffie. Spannend want misschien komt er helemaal niemand. Net voor tienen klopt een man op t raam. Hij vind het zo n leuke uitnodiging maar dit is t moment waarop hij al jaren elke dag zijn vrouw bezoekt in het verzorgingshuis. Of hij een andere keer mag komen, als t af is.....
Na een halfuurtje zet ik de tweede pot koffie en staat ons huis vol met isolatiemateriaal, gereedschap, tuinstoelen en een divers gezelschap aan buren. Mensen maken kennis met ons en met elkaar: u bent toch van die oude auto's? En: ik ken u van gezicht, zijn dat uw dochters? Mooi om te zien dat we nu, net als in ons oude huis, een verbinding zijn in de buurt.
De kinderen rennen van buiten naar binnen en wisselen namen en scholen uit. Ik hoor mijn man trots vertellen over onze aannemer en zijn team. Ik ontmoet mensen en we blijken wederzijdse kennissen te hebben: Haarlem is net een dorp!
Aan het einde van de ochtend ruim ik de cake kruimels en de koffie op. Er staan cadeaus van de buurt: snoep, een klus-overlevingspakket, een bon voor lekkere koffie en een goed gesprek, een bak blauwe druifjes en wijn. Zo leuk! En de opkomst was groter dan waar ik op hoopte.
Mijn man kijkt me met een dankbare glimlach aan en zegt; bedankt mop, dat was gezellig, echt een goeie actie van je. Ik voel me nu al thuis!

Comments (1)

afbeelding van Inemarie Dekker

Inemarie Dekker

March 9, 2016, 8:17 pm -
Comment: 
We hebben een mooie foto die ons deed denken aan de Bomenbuurt voor je toegevoegd als header ;)

Leave a comment.

Ontvang iedere week een gratis verhaal!

Laat je inspireren door de beste schrijvers en ontvang de nieuwste verhalen per mail!
Geef je op en je krijgt wekelijks een gratis verhaal opgestuurd.

 

Ja, dat wil ik wel   Of bestel het magazine

Het podium voor jouw verhaal

De Verhalenmakers is een project met als belangrijkste doel: bijdragen aan verbinding.

Wij bieden een podium voor verhalen, schrijvers en professionals omdat we geloven in de kracht van storytelling.

Ben je een schrijver of wil je graag schrijven?
Meld je aan!

@social #media

Contact

De Verhalenmakers

info [at] verhalenmakers.com
of ga naar de contactpagina